Bu pazar günleri nedense kendine ait bir sır taşıyor. Yıllardır, bir severim kendisini bir sevmem. Bu ara sevmiyorum artık finallerden midir nedir anlamadım. Çalışmak istiyorum çalışamıyorum. Eskiden yumurtalar sıra sıra dizilince kapı tokmağının yanına telaşla kapının deliğinden bakar bir şeyler yapardım. Artık kalkıp gitmiyorum bile kapıya.
Ne yordu bu kadar beni bilmiyorum. Biliyorum da aslında itiraf etmiyorum. Etmeyim öyle kalsın içimde o saçma nedenler. Ama artık bitsin bu çılgınlık, bu ödevler, defterler, kaprisler, sorular... Hayat aktı, bitti, bak gidiyor.. Bana karışmasanız, dokunmasanız.. Gerçekten sizi üzmek değil niyetim.. 100 kitap, 2 kilo da çay tek istediğim... İstediklerimi verin zamanımı götürmeyin.. Olmaz mı???
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder