Bir an unutsak ya
Sayıların olmadığını,
Sevmiyorum toplamayı ya da çıkarmayı.

Olduğum kadarım ben,
Sen de bende olduğun kadar.

Peki olmasaydı bu sayılar,
Nasıl hesaplarım kaç gündür
beni aramadığını, ya da
sağ yanağımdan kaç makas
aldığını...

Bir anda tam da hoşlanıyorum dediğim biri senin cümlelerini ödünç almış oluyor,
Ya da o bakışın var ya seni kızdırdığım zaman başını uzatarak beni izleyişin,
Evet tam olarak bunları yapıyorlar bana. Hem de hafızamdan cımbızla hangi anıları ayıkladığımı bilmeyerek...

Cidden deniyorum, günün çoğu saati unutabilmeyi seni..Çok da başarılıyım görmen gerek beni. Ama göremezsin, yoluna bile çıksam artık beni.

Yeni bir aşk arıyorum katalogdan. Güzel seçenekler var yanlarına tik atıyorum. Kalbime kanatlar takıp oradan oraya savuruyorum bedenimi. Ama seni unutturamıyor hiç bir kelime, hiç bir iki kelime arasındaki boşluk..

Sen bayadır yoksun zaten hayata dair bir dokunuşta.. Ne sesin var ne kokun..Ben neredeyim peki? Düşlerimde mi, yoksa o güzel düşten düştüğüm yerde mi?

Bilemezsin

Sen şimdi nereden bileceksin
O kızı nasıl da kıskandığımı
Uzaktan sizi görüp
Acıtarak canımı yolumu değiştirdiğimi

Sen şimdi nereden bileceksin
Kendimi yakınlarında kaybettiğimi
İstenmediğimi bilip
Daha da çok seni istediğimi

Hayal kurmayı hatırladım

Gözlerimi kapatıyorum, hava biraz serin içim üşüyor biraz
Ama takmıyorum..
Arkada Bono söylüyor, "as white as snow"
Yanımda sen varsın,
Mutluyum.
Anlayamıyorum ama neden?
Anlamaktan vazgeçiyorum. Elini tutuyorum.

Soru İşareti

Ya umut da biterse
Cahillik mi ardı sıra
Fırtına mı hortum mu
Yoksa bir avuç toz bulutu mu
Yanlışlıkla yüzüme üflediğim

Eskiden

Ne güzeldi eskiden.. Eski dediysem 1 yıl ya oldu ya olmadı. Yaşamak mı kolaydı anlayamıyorum. Yok şimdi biri gelse ne yapıyorsun sen kötü olacak ne var dese, haklı.

Ama üstesinden gelemeyeceğim yüklerin altında buldum kendimi. İyiden iyiye yaşlanmış hissediyorum bu bedeni. Kaygılarım geliyor bir bir yüzüme çarpıyor. Üfürüyorum hepsini uzaklara.

Yeni bir hayata başlamaktan korkuyorum, boşluktan daha çok. Ufak başarısızlıklar tüm dengelerimi alt üst ediyor. Kağıt ve kalemden bile soğudum.

Hayallerim var ya onları öldürüyor bu kaygılar. Gitmek istiyorum ben hem de hemen şimdi. Yola çıkmak. Ya da yola yerleşmek. Yolu ev yapmak orada yaşamak. Yollar evim olsun, her yol yeni bir hayal olsun istiyorum. Olmuyor şimdilik, ama lütfen olsun!

Selamını aldım

Geçen gün beni sormuşsun, gerçekten merak mı ettin?
O kadar düşünceli miydin acaba? Yoksa senden kalan anılar mı bu kadar kaba?
Selam göndermişsin, ciddiye almalı mıyım bu selamı? Yoksa arkadaşıma olan hürmetin mi bu zorlama selamın sebebiyeti?
Eh sağ ol yine de, en azından aylardır yaşattığın "yapmadıkların"dan iyidir. Ah bilebilsem bu kez doğru mu yalan mı? Bir bilebilsem..İşte o zaman o iade-i selam nasıl gelecek sana. İşte o zaman kimin dünyası şaşıyor göreceğiz bakalım...

Tam Sayı

Ne çok şey yarım kaldı hayatlarda
Sıfır noktasına döndük her seferinde
Virgüller attım her durduğum yerde
Oysa ben bölemezdim virgüllü sayıları birbirine
Belki de asaldım, bencildim, kendi kendimle olmak isterdim
Şimdi kalanlarım var bölümlerim
Sağlaması tutmayan işlemlerim
Virgülleri atsam, sıfırlar alsam
Bir tam sayı olur muyum dersin

Bir yıl nedir ki?

Unutamıyorum işte!
Hadi bakalım,
Ağlamaklı bir telaş yine!

Aslına bakarsan unuttum.
Hangi rengi sevdiğini,
En güzel hangi yemeği pişirdiğini,
Sigarayı hangi elinle söndürdüğünü bile unuttum.

Ama o rüzgar var ya içimi donduran,
Adını sayıklatan
Ve o gözlerin var ya rüyalarımda gardiyanlık yapan,
İşte onları unutamıyorum be adam!

Bugün

Başımda ılık bir yaz yağmuru bugün,

Hoş geldin umut!

Nerdesin?

nerdesin ey güneş,
nerde baharın, nerde çiçeklerin

nerde olacaksın, yine girdin bulutların koynuna...


nerdesin ey sevgilim,
nerde kokun, nerde tenin

nerde olacaksın, yine girdin onun koynuna...

3 yıl önce ne oldu?

Ne olmadı ki 3 yıl önce!

Güvercinlerimiz vardı
Beyaz ve cesur
Hepsini vurdular

Uçurtmalarımız vardı
Renkli ve umarsız
İplerini kopardılar

Düşlerimiz vardı
Tertemiz ve umut dolu
Yaktılar hepsini yaktılar...


Derler ki, bir ülkedeki insanların vicdanları kurumuşsa artık o ülke iflah olmaz. Ne adalet, ne hak, ne cesaret... Elimizde kaldı bir hiç. 3 yıl önce bunlar oldu da neden oldu? Biliyor muyuz.. Evet biliyoruz. Yapanlar da biliyor. Ama aramızdalar. Sinema izlediğimiz salonlarda, yemek yediğimiz restoranlarda o katiller. Arkasında bayraklı fotoğrafları olan tetikçiler değil, caniler bizim aradığımız. Kendi yarattıkları korku ütopyalarında yaşayan, aslında çoktan ölmüş olup da öldürüleceklerinden korkan caniler. "Uygundur" imzasını atan, yeri gelince masum çocukları kendilerine yem yapan o caniler ki işte bakın buradalar en lüks semtlerde en güzel binalarda en lezzetli yemekleri yiyenler. Biz biliyoruz, onlar da.. Peki ya vicdan, o nerede???

Sunday Smile

Bu pazar günleri nedense kendine ait bir sır taşıyor. Yıllardır, bir severim kendisini bir sevmem. Bu ara sevmiyorum artık finallerden midir nedir anlamadım. Çalışmak istiyorum çalışamıyorum. Eskiden yumurtalar sıra sıra dizilince kapı tokmağının yanına telaşla kapının deliğinden bakar bir şeyler yapardım. Artık kalkıp gitmiyorum bile kapıya.

Ne yordu bu kadar beni bilmiyorum. Biliyorum da aslında itiraf etmiyorum. Etmeyim öyle kalsın içimde o saçma nedenler. Ama artık bitsin bu çılgınlık, bu ödevler, defterler, kaprisler, sorular... Hayat aktı, bitti, bak gidiyor.. Bana karışmasanız, dokunmasanız.. Gerçekten sizi üzmek değil niyetim.. 100 kitap, 2 kilo da çay tek istediğim... İstediklerimi verin zamanımı götürmeyin.. Olmaz mı???

Diclem'e

Güz çiçeğim,
Kış geldi yine döktün yapraklarını
Varsın düşsün yapraklar
Sen suyunu kaybetme yeter

Sende değil mi o su
Sen değil misin o dağların içinde çağlayan
Su katan suyuna
Buzları eriten, kendine akıtan

Her bir kolunla arşınlar aşan
Dicle'm merak etme bahar da gelir
Dallarına tomurcuklar da
Sen suyunu kaybetme yeter

Suyunu kaybetme